اضطراب
اضطراب چیست؟
برای بعضی از افراد این حالت ممکن است ناگهانی روی دهد و بر طرف شود، اما برای بعضی دیگر این حالت به صورت مزمن در میآید.
اضطراب از نظر علمی چندین نوع دارد: اضطراب حاد ناشی از موقعیتی خاص ، اختلال در تطابق یافتن با شرایط تازه ، اختلال اضطرابی عمومی شده ، اختلال هراس ، اختلال تنشزای پس از حادثه ، ترس مرضگونه و اختلال وسواسی ـ جبری.
*علایم شایع بیماری
احساس اینکه یک اتفاق نامطلوب یا زیانبار به زودی رخ خواهد داد،
خشک شدن دهان ، مشکل در بلع ، یا خشونت صدا ، تند شدن تنفس و ضربان قلب ، تپش قلب ،حالت لرزش یا پرش عضلات ، ناتوانی جنسی ، انقباض عضلات ،سردرد ، کمردرد ، عرق کردن ، تهوع ، اسهال ، کاهش وزن ،خوابآلودگی ، مشکل در تمرکز ، منگی یا غش ، تحریکپذیری ، خستگی ، کابوس ، مشکل در حافظه.
بروز اختلال در روابط اجتماعی و شغلی ، افزایش ناگهانی میزان اضطراب ممکن است موجب بروز حمله هراس و فرار از موقعیت شود، وابستگی به داروها و نامنظمی ضربان قلب از دیگر علائم این بیماری هستند.
*علل بروز اضطراب
فعال شدن مکانیسمهای دفاعی بدن برای مبارزه یا فرار ترشح آدرنالین از غدد فوقکلیوی افزایش مییابد، و موادی که از تجزیه آدرنالین در بدن جمع میشوند (کاتکول آمینها) نهایتاً بخشهای مختلف بدن را تحت تأثیر قرار میدهند. تلاش برای پرهیز از اضطراب خود موجب اضطراب بیشتر میشود.
استرس با هر منشاء (مثلاً مشکلات اجتماعی یا مالی) ، سابقه خانوادگی اضطراب ، خستگی یا کار زیاد ، وقوع مجدد موقعیتهایی که قبلاً استرسزا بودهاند یا طی آنها به فرد آسیب رسیده است، بیماری جسمانی ، تکامل طلبی غیرمنطقی ، ترک اعتیاد و ... خطر بروز اضطراب را تسریع میکند.
*راههای پیشگیری
از روشهای کسب آرامش یا مراقبه برای کاهش استرس بهره بگیرید.
به فکر تغییر شیوه زندگی خود باشید تا استرس کاهش یابد.
استرس و اضطراب ایجاد شده را مدیریت کنید (مدیریت استرس).
از تفکرات بی جا و بیش از حد دوری کنید.
سعی کنید در اجتماعات حضور بیشتری یابید.
سعی کنید زیادی با خودتان خلوت نکنید و خود را از تنهایی دور کنید (رهایی از احساس تنهایی).
*درمان
اضطراب عمومی شده را میتوان با درمان کنترل کرد. غلبه کردن بر اضطراب اغلب موجبات زندگی بهتر و رضایت بخشتری را فراهم میآورد.
*روان درمانی
وقتی احساس کردید که دارای اضطراب هستید، بهتر است تحت بررسی و درمان از نظر موارد خاص تهدیدکننده یا منشاء استرس که در ناخودآگاه شما است ولی وجود دارد، قرار بگیرید.
به فراگیری روشهای کاهش انقباض ناخودآگاه عضلانی مثل بازخورد زیستی و روشهای کسب آرامش بپردازید.
فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری : فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری خود را حفظ کنید. فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری به کاهش اضطراب کمک میکند.
*دارو درمانی
امکان دارد داروهای ضداضطراب مثل بنزودیازپینها برای مدتی کوتاه تجویز شوند.
امکان دارد از داروهای ضدافسردگی برای اختلال هراس استفاده شود.
از کافئین و سایر مواد تحریککننده ، و نیز الکل استفاده نکنید.
*در چه شرایطی باید به پزشک مراجعه نمود؟
اگر شما یا یکی از اعضای خانوادهتان علایم اضطراب را دارید و خود درمانی نتیجهای نداده است.
اگر شما دچار احساس ناگهانی هراس بیش از حد شدهاید.
اگر دچار علایم جدید و بدون توجیه شدید. داروهای مورد استفاده در درمان ممکن است عوارض جانبی به همراه داشته باشند.
راهكارهای برای رفع اضطراب
برای برخی افراد این حالت ممكن است ناگهانی باشد و برطرف شود، اما برای برخی دیگر این حالت به صورت مزمن در میآید.
زمانی كه دچار استرس، اضطراب و دلشوره میشوید، كارهای زیر را انجام دهید:
درخواست كمك از دیگران، مشغول شدن به انجام كاری، صحبت با دوستان، خارج شدن از خانه برای مدت كوتاه، ورزش و بالاخره انجام تمرینات آرامسازی كه در این تمرین عضلات،10 تا 15 ثانیه سفت و به آرامی شل میشود، این سفت و شل شدن عضلات تاثیر خوبی برآرامش ذهن میگذارد.
برای این كار، ابتدا به یك مكان خلوت بروید، روی صندلی بنشینید و پشت خود را صاف نگه دارید. كف پاها را روی زمین بگذارید و دستها را روی ران قرار دهید. ابروها را تا جایی كه میتوانید به طرف بالا بكشید و در این حالت نگه دارید، سپس به آهستگی رها كنید.
چشمها را محكم ببندید و پلكها را روی هم فشار دهید و در این حالت نگه دارید، سپس به آهستگی چشمها را باز كنید. زبان خود را به سقف دهان فشار دهید و آن را چند ثانیه نگه دارید سپس به آهستگی رها كنید.
دندانهای خود را روی هم چند ثانیه فشار دهید، سپس به آهستگی رها كنید. شانهها را بالا بكشید و سفت نگه دارید، سپس به آهستگی رها كنید.
دست راست را مشت كنید و ساعد را روی بازو خم كنید و محكم فشار دهید و در این حالت نگه دارید سپس به آهستگی رها كنید، این حركت را با دست چپ نیز انجام دهید. یك نفس عمیق بكشید و ریه خود را پر از هوا كنید و نفس خود را حبس كنید و در این حالت به شكم خود فشار آورید، سپس به آهستگی نفس خود را بیرون دهید.
كتفها را تا جایی كه میتوانید به عقب ببرید و فشار دهید و در این حالت سفت نگه دارید، سپس به آرامی رها كنید. پای راست و چپ را به ترتیب صاف نگه دارید و پنجه پا را به طرف بیرون بكشید و در این حالت نگه دارید بعد پنجه پا را به طرف خود خم كنید و پا را سفت در این حالت نگه دارید، سپس به آهستگی پا را زمین بگذارید.
psychiatryiran@ کانال تلگرام اینجانب